بررسي آبشستگي موضعي در آبشكنهاي كوتاه

بهمنظور ساماندهي رودخانه ، حفاظت سواحل و تثبيت كناره ها، از سازه اي بنام آبشكن استفاده مي شود . اين نوع سـازه در پـل هـا بـه عـنوان پايـة كناري يا تكيه گاه پل نيز مورد استفاده قرار مي گيرد . در اثر وجود اين سازه در رودخانه، تمركز شديد سرعت ، تغيير الگوي جريان ، گردابهاي اوليه و برخاستگي اتفاق مي افتد كه مجموعة اين پارامترها منجر به فرسايش بستر اطراف سازه و ايجاد حفرة آبشستگي ميگردد . تجربه در موارد كثيري نشان داده است كه آبشستگي مي تواند به طور پيوسته زير فونداسيون سازه را خالي كرده و موجـب تخريـب آن گـردد . از طرفي در مرحلة طراحي، اطلاعات كامل فونداسيون سازه براي اجتناب از چنين وضـعيتي ضـروري است . در اين ميان مشكل اصلي طراحان عدم وجود تئوري قابل فهمي است كه براساس آن عمـق و محـل آبشستگي ناشي از وجود سازه تعيين شود . لذا درك صحيح پديده مي تواند در طراحي سازه موثر باشد . بهمنظور شناخت دقيق آبشستگي آبشكن و ترسيم ديدي واضح نسبت ب ه اين موضوع ، آزمايشاتي بر روي آبشـكنهـاي كوتاهِ بالدار انجام گرفت . براساس نتايج بدست آمده ، حداكثر عمق آبشستگي در دماغة بالادست سازه ايجاد شد و عمق بيبعد حفره با افزايش طول پيشامدگي سازه ً تقريبا بهصورت خطي افزايش يافت .