اثر صلبيت گره نزديك در تعيين ضريب طول موثر كمانش ستونها به روش ژوليان لورنس

آئين نامه AISC به جاي روشهاي تحليلي پيچيده، دو روش كاربردي را براي تعيين ضريب طول موثر كمانش پيشنهاد مي كند كه يكي استفاده از جداول ارائه شده توسط آئين نامه براي شش حالت ايده آل ستونها بر اساس شرايط انتهايي آنها است و ديگري استفاده از روابط يا نمودارهاي ژوليان – لورنس مي باشد . [1] اما اين روابط چون بر اساس فرضيات مربوط به حالت ايده آل به دست آورده شده اند كه در سازه هاي واقعي به ندرت وجود دارند، آئين نامه محدوديتهايي را در استفاده از روش ژوليان – لورنس بيان مي كند كه مهم ترين محدوديت، لزوم صلبيت گره هاي نزديك ستون كه تيرها را در دو انتهاي ستون به آن متصل مي كند مي باشد . با توجه به اينكه در موارد عملي بسياري ، ضريب طول موثر كمانش ستون در حالت وجود گره غير صلب مورد نياز مي باشد، آئين نامه عملاً روابط ژوليان – لورنس را غير قابل كاربرد دانسته و توصيه مي كند به كمك به صورت تقريبي تعيين شود . اين امر باعث مي شود كه در قبال K درون يابي در جدول شش حالت ايده آل ستونها، پارامتر از جدول K يك مسئله واحد، دو طراح با در نظر گرفتن برداشتهاي شخصي خود از شرايط ستون، اعداد متفاوتي را براي پارامتر مذكور استخراج نمايند . در اين مقاله ضمن بررسي اثر صلبيت گره نزديك در تعيين ضريب طول موثر كمانش ستون ، به اين سوال اساسي كه آيا غير صلب بودن گره نزديك ستون در استخراج معادله ارتجاعي پايداري به روش ژوليان – لورنس خللي ايجاد مي كند يا خير پاسخ داده شده است . از نتايج اين بررسي ها مشخص گرديد كه با بكار بردن تمهيداتي مي توان روابط ژوليان – لورنس را حتي براي گره هاي نزديك غير صلب نيز بكار گرفت . كه مي تواند بعنوان يك روش دقيق مهندسي براي محاسبه ضريب طول موثر كمانش ستونها در حالت وجود گره هاي غير صلب، بجاي روش تقريبي كه توسط آئين نامه توصيه شده است بكار رود.