مدل شبيه سازي-بهينه سازي در تخصيص فازي بارآلاينده

تخمين بهينه بار آلاينده ها در رودخانه ها به عنوان يكي از جنبه هاي مديريت كيفي منابع آب، توجه قابل ملاحظه اي را در طي دهه هاي اخير به خود اختصاص داده است. مدل شبيه سازي-بهينه سازي معرفي شده در اين مقاله در تخصيص بار آلاينده ها در قالب يك مدل بهينه سازي فازي عمل مي كند. براي در نظر گرفتن عدم قطعيت هاي ناشي از تصادفي و مبهم بودن پارامترها و اهداف، سعي شده است تا از مجموعه هاي فازي با توابع عضويت مناسب استفاده شود. اين مدل، بهترين راه حل سازگارانه را بين تخليه كنندگان آلاينده ها و ادارات حفاظت محيط زيست ارائه مي كند، اين مدل فازي تخصيص آلاينده كه از QUAL2E به عنوان يك مدل شبيه سازي و از الگوريتم ژنتيك به عنوان يك ابزار بهينه سازي براي يافتن درصدهاي بهينه حذف آلاينده ها استفاده مي كند، در حل يك مسئله فرضي استفاده شده است كه نتايج به دست آمده ازحل اين مدل، همگرايي مناسبي به سمت جواب بهينه كلي يافته اند.