مشاركت مردمي در مقاوم سازي و استحكام بخشي بافتهاي تاريخي

يكي از معضلاتي كه بافتهاي تاريخي شهرها با آن روبرو هستند، فرسودگي كالبدي و عدم استحكام و ايمني بناهاي اين بافتها است. اين بافتها كه از سرمايه هاي ملي و هويت بخش شهرهاي ما هستند، سالهاست كه مورد ب يتوجهي و ب يمهري قرار گرفته اند و عملاً تلاشي جدي و پيگير براي حفظ و ارتقاء كيفيت آنها صورت نمي گيرد.براي پيشگيري از فرسايش هر چه بيشتر اين بافتها و در نهايت تخريب و انهدام آنها ضروري است تمهيداتي انديشيده شده و اقدامات اساسي صورت گيرد. چرا كه اگر اين بافتها تخريب شوند علاوه بر صدمات جاني و مالي به ساكنين آنها، ضربه جبران ناپذيري بر هويت و تاريخ شهرها وارد مي شود.از طرفي مداخله در بافتهاي كهن در هر شكلي كه باشد، دخالت در بافتي زنده و زندگي مردمان است؛ از اينرو بدون مشاركت فعال ساكنين اين بافتها راه به جايي نمي برد. اما عليرغم اينكه مقاومت و استحكام بنا تأثير جدي بر زندگي و امنيت جاني ساكنين آن دارد؛ ليكن به نظر م يرسد ساكنين تمايل چنداني براي مشاركت در استحكام بخشي و مقاوم سازي محل سكونت خود ندارند. عدم آگاهي و نداشتن اطلاعات كارآمد، عدم توان مالي، طرز تلقي شكاكانه مردم نسبت به نتايج طر حهاي دولتي و . . . ميتوانند از جمله دلايل عدم مشاركت مردم باشد. از طرفي تا به امروز رويكرد مسئولين به مشاركت شهروندان رويكردي ابزاري و مقطعي بوده است؛ در حاليكه مشاركت فعال امري فراتر از تأمين مالي بوده و يا منحصر به يك پروژه خاص نم يشود. از اينرو افزايش مشاركت نيازمند گسترش فرهنگ مشاركتي در سطح مسئولين و مردم مي باشد. با چنين رويكردي اين مقاله درصدد است تا ضمن شناختي همه جانبه از مشاركت و علل عدم تمايل مردم به مشاركت در زمينه مقاوم سازي و استحكام بخشي بافتهاي تاريخي شهرها راهكارهايي براي تقويت انگيزه هاي مشاركت و نيز ساختار و بستر لازم براي اين مهم ارائه دهد.