ساختار معماري و شهرسازي ايراني

معماري ايراني، بارها تحليل و مورد بررسي قرار گرفته است اما پژوهشهاي صورت گرفته در اغلبموارد فرآيند ايجاد اين معماري را مبتني بر مباني فكري آن مشخص نمي سازند، اكثر ديدگاهها صرفاعناصر معماري را مورد توجه قرار مي دهند.كنكاش در فرآيند تكويني معماري ايراني از مفهوم تا كالبد و توجه به اصل پايداري مفاهيم جوهريمستتر در هر پديده، مجردترين و بي زمان ترين عناصر مفهومي كه مي تواند حداكثر الهام و كسب تجربه ازگذشتگان را فراهم آورد آشكار مي سازد، شناسايي ابعاد مطالعاتي اصول و مبادي معماري ايراني و نحوهاستخراج آن، بعنوان اولين گام در احياي هنر و معماري مبتني بر سنت، مورد توجه قرار مي گيرد كه نتيجهآن، بررسي اصول و مبادي اين معماري در سه بخش روح، زبان و ساختار مي باشد.در اين مقاله ساختار معماري ايراني به عنوان كالبد آن مورد توجه قرارمي گيرد كه به واسطه نفسهنر (زبان)، تحت تاثير خود ساماني روح معماري است و با بيان رمزي حاصل از تعامل اصل شفافيت ورمزگان زبان، تعادل و وحدت را مي جويد. ساختار معماري ايراني كه حاصل فرايند تجريدي زبانمعماري است از يك نظر شيوه اسكان را درراستاي هدف تدوين شده، در قالب يك سيستم پايدار، دربطن شهرسازي معرفي مي نمايد و به ارائه يك مدل مكان پايدار مي پردازد و از منظر ديگر سازمانفضايي را از طريق پيوستگي فضايي حاصل از سنتز نظم و راز شكل مي دهد كه نتيجه آن انكشاف فضاو تكامل اين كشف فضايي در سه لايۀ داخلي (شفاف)، مياني (نيمه شفاف) و بيروني مي باشد كه تعاملو نحوه ي ارتباط بين اين لايه ها موجب مي گردد تا ساختار معماري در بطن شهرسازي معنا پيدا كردهوبا پيوستگي فضايي حاصله موجب نمودار سازي وحدت در معماري و شهرسازي گردد.