مدلي براي طراحي شبكه خط لوله در يك سيستم حمل و نقل تركيبي

تأمين به موقع و به اندازه كافي حاملهاي انرژي، بخصوص سوختهاي مايع حاصل از نفت نقش مهمي در حيات و پويائي جامعه دارد، و طراحي صحيح يك شبكه توزيع فرآورده‌هاي نفتي لازمه وجود يك سيستم سوخت رساني كارآ مي‌باشد. در اين ميان با توجه به اينكه خط لوله هزينه بهره برداري بسيار كم و قابليت اطمينان بالايي دارد، مي‌تواند به عنوان روش اصلي جابجايي فرآورده در يك شبكه توزيع مورد استفاده قرار گيرد. در اين مقاله، طراحي يك شبكه خط لوله در يك سيستم حمل و نقل تركيبي شامل 4 روش حمل مورد بحث قرار گرفته است. در اين رابطه يك مدل براي طراحي شبكه خط لوله به همراه يك روش براي حل مدل ارائه شده است. بعنوان مطالعة موردي، شبكة حمل و نقل فرآورده‌هاي نفتي ايران مورد توجه قرارگرفته و كاربرد مدل براي اين مسئله واقعي مورد آزمايش قرار گرفته است. در واقع در اين مدل با فرض ثابت بودن امكانات ساير روشهاي حمل فرآورده‌هاي نفتي، پتانسيلهاي گسترش شبكه خط لوله جستجو مي‌شود. نتايج اوليه بدست آمده نشان مي‌دهد كه تحت فروض انجام شده و در وضعيت فعلي، فقط در مسير كرمان-بم احداث خط لوله توجيه‌پذير است. علت اصلي اين امر نيز پايين بودن كرايه حمل جاده‌اي بواسطة يارانه‌هاي گوناگون دولتي از جمله يارانه سوخت است. فرضهاي مختلفي در مورد تغيير شرايط مسأله (مانند تغيير كرايه حمل جاده‌اي، تغييرات نرخ بهره و … ) انجام گرفت و مشاهده شد كه با افزايش كرايه حمل جاده، نتايج بطور قابل ملاحظه‌اي تغيير مي‌نمايند. با توجه به تعداد زياد پارامترهاي مورد بحث، اين مطالعه با تقريبهاي فراواني همراه بود؛ ولي در هر قسمت سعي شده با تحليل حساسيت اثر اين تقريبها بررسي شود