كاربرد الگوريتم ژنتيك براي طراحي بهينه مسيرهاي غير برگشتي در راه آهن

براي يافتن مسير بهينه در خطوط را هآهن در نظر گرفتن كليه هزين ههاي مراحل طراحي، ساخت و بهر هبرداري امري اجتناب ناپذير ولي به دليل پيچيدگي ساختار هزينه يابي و محدوديت هاي فراوان طراحي كاري مشكل است. زيرا از طرفي مساله داراي يك فضاي گسترده جواب از گزين ههاي مختلف بوده و از طرف ديگر تابع هدف داراي حساسيت بالانسبت به جواب ها است و تغييرات كوچك در مسير مي تواند تغييرات نسبتا بزرگي در هزينه ها ب هوجود آورد. با تعريف دقيق مؤلف ههاي مسير م يتوان انواع توابع هزينه را به مؤلف ههاي مسير مربوط نمود و به ابزاري دست يافت كه در يك فرآيند بهينه سازي بتوان براي جستجوي جواب بهينه اقدام نمود. با توجه به ابعاد مساله و تعداد نامحدود متغيرهاي تصميم گيري،ساختار پيچيده و غير خطي توابع هزينه و تعداد زياد محدوديت ها، رو شهاي معمول بهينه سازي از حل اين مساله عاجزند و فقط با استفاده از رو شهاي ابتكاري م يتوان به حل اين نوع مسائل پرداخت. در اين مقاله روشي براي مدل كردن مساله طراحي مسير راه آهن براي مسيرهاي غيربرگشتي و همچنين روش حلي ابتكاري مبتني بر الگوريتم ژنتيك براي مدل ارائه گرديده است.