بررسي تأثير بتن پلاستيك بهعنوان يكي از روشهاي نوين بهسازي زمينهاي شهري در آغازحفاري با TBM مطالعه موردي: ايستگاه U7 خط 7 متروي تهران

يكي از قسمتهاي مهم حفر تونل، محل شروع به كار دستگاه TBM و اتمام آن در شفتهاي ورودي و خروجي و ايستگاههاي مياني ميباشد كه به دليل مشكلات موجود، آمادهسازي ويژهاي را ميطلبد. از جمله مشكلات اساسي در زمينهاي شهري، ناپايداري زمين و وجود آب زيرزميني ميباشد كه بتن پلاستيك به عنوان يك روش نوين در حل اين چالشها استفاده ميشود. بتن پلاستيك، بتني با مقاومتبسيار كمتر از بتن معمولي، شكلپذيري بالا و نفوذپذيري پايين است و تفاوت آن با بتن معمولي در استفاده از دوغاب بنتونيت ميباشد. در اين مقاله به برطرفكردن مشكلات موجود با استفاده از بتن پلاستيك در ايستگاه U7 ، خط 7 متروي تهران پرداخته شده است و همچنين تأثير آن بر ميزان همگرايي تونل و نشست سطح زمين با استفاده از مدلسازي عددي) FLAC3D ( بررسي و مثبت ارزيابي شده است