چالش هاي به كارگيري مصالح نوين در بروز دعاوي پيمانكاران پروژه هاي عمراني

يكي از مشخصه هاي توسعه اقتصادي هر كشور طرح هاي عمراني آن مي باشد.در ارزيابي موفقيت طرح هاي عمراني آنچه بيش از همه عينيت دارد مهندسي فني آنها است در حالي كه ممكن است عوامل ديگري كه به نظر نامرئي مي رسند نقش مهم و برجسته اي داشته باشند مهندسي پروژه از منظر حقوقي در اين دسته قرار دارد. افزايش روزافزون جمعيت با توجه به جوان بودن بافت نيروي انساني كشور، فزوني نياز به زيرساخت هاي عمراني را سبب گرديده است. از طرفي استهلاك سريع قسمتي از آنها به واسطه كيفيت ضعيف ساخت و لزوم مقاوم سازي، باعث شده تا مصالح ساختماني موجود در كنار روش هايسنتي و موجود ساخت به تنهايي جوابگوي به هنگام و به ميزان نياز هاي مذكور نباشد. بر اين اساس روند استفاده از سيستم ها و مصالح نوين سرعت گرفته و ورود آنها به پروژه ها و كارگاهها ي عمراني در صورتي كه داراي پيش بيني هاي حساب شده نباشد، چالش هايي عميق و اثرگذار را بر پيكره پروژه وارد خواهد نمود. در اين تحقيق پس از تبيين خصوصيات پروژه و مراحل شكل گيري ادع ا ي پيمانكاران و عوامل آن، وج وه 15 گانه تمايز مصالح نوين و سنتي در پروژه بر اساس مطالعات ميداني و كتابخانه اي احصا ء شده و در ادامه پس از طراحي قوانين سه گانه درمواجهه با به كارگيري مصالح نوين، نسبت به تنظيم پرسشنامه و مصاحبه پيرامون چگونگي تاثير اين وجوه تمايز در بروز ادعا اقدام گرديده و در پايان نيز راهكارهايي ضابطه مند جهت كاهش وقوع دعاوي طراحي و ارائه مي شود.