مدل آزمايشگاهي شالوده دايرهاي تحت بار خروج از محور بر روي ماسه مسلح شده با ژئوسينتتيك

در مهندسي عمران شالودههاي با كاربرد صنعتي علاوه بر نيروي قائم در معرض نيروهاي افقي زلزله و باد هستندكه سبب خروج از محوريت بار و كاهش ظرفيت باربري خاك ميشود. در سه دهه اخير استفاده از ژئوسينتتيكها به منظور افزايش ظرفيت باربري خاك معمول شده است. در اينمقاله ظرفيت باربري شالودههاي دايرهاي بر روي ماسه مسلح شده با ژئونت با دستگاه شالودههاي عميق و سطحي مدلسازي شده است. پارامترهايمورد بررسي شامل فاصله اولين لايه تا كف پي، تعداد لايهها ) 1الي 4 لايه(، فاصله بين لايهها و خروج از محوريت بار ميباشد. نتايج نشان ميدهد كه با افزايش خروج از محوريت بار، ظرفيت باربري كاهش مييابد و استفاده از سه لايه ژئونت بيشترين ميزان بهبود در ظرفيت باربري را نتيجه ميدهد.