بررسي مقاومت فشاري بتن بامقاومت بالا در برابر يخبندان

بر خلاف دوام ذاتي بتن، سازه هاي بتني زيادي يافت مي شوندكه خصوصا خوبي از لحاظ دوام در مقابل يخبندان از خود نشان نمي دهند. آثار تخريب و گسيختگي بعد از چندين ماه از كاربري در اين سازه ها قابل رويت مي باشد. اهميت اين مساله تحقيقات زيادي را در زمينه دوام بتن در برابر يخبندان به خود جلب كرده است. پارامترهاي زيادي بر شكل گيري مقاومت فشاري بتن درحين يخبندان نقش دارند كه برخي شناخته شده و برخي هنوز ناشناخته باقي مانده اند، پاره اي تحت كنترل بوده و پاره اي ديگر خارج از كنترل مي باشند. از مهمترين عوامل موثر در شكل گيري مقاومت فشاري بتن درحين يخندان مي توان به چهار عامل نسبت با آب و مواد سيماني، درصد ميكروسيليس جايگزين سيمان، نوع درشت دانه و تعداد سيكل هاي يخبندان اشاره نمود. بدين منظور درتحقيق حاضر جهت بررسي عوامل فوق بر مقاومت فشاري بتن در برابر سيكل هاي يخزدن و آب شدن متوالي از سه نسبت آب به مواد سيماني (0/25، 0/3 و 0/40) چهاردرصد مختلف ميكروسيليس جايگزين سيمان (0، 5، 10 و 15 درصد)، و دو نوع درشت دانه (آهكي و كوارتزيتي) استفاده شد و مقاومت فشاري نمونه ها بعد از 45، 150 و 200 سيكل يخزدن و آب شدن متوالي بدست آمد. جهت مقايسه، مقاومت فشاري نمونه هاي شاهد كه داراي همان طرح اختلاط بودند و تحت اثر يخبندان قرار نگرفتند، در سنين 28، 63 و 80 روزه (همزمان با اتمام سيكل هاي 45، 150 و 200) اندازه گيري شد. در مجموع 144 نمونه بتن بامقاومت بالا ساخته و نمونه ها تحت آزمايش ذوب وانجماد بر اساس استاندارد ASTM C666B قرار گرفتند. در نهايت حداكثر مقاومت فشاري براي بتن بامقاومت بالا بعد از 45، 150 و 200 سيكل يخزدن و آب شدن، در نسبت هاي آب به مواد سيماني 0/25 تا 0/4 بازاء 10% ميكروسيليس جايگزين سيمان حاصل شد. همچنين مشاهده شد كه عموما استفاده از ميكروسيليس جايگزين سيمان، منجر به افزايش مقاومت فشاري بتن در حين يخبندان نسبت به حالتي كه مخلوط بتن ميكروسيليس وجود نداشته باشد، مي گردد. نتايج اين مشاهدات به تفصيل در اصل مقاله ارائه خواهد شد.