پدافند غير عامل در معماري باستاني ايراني

سكونت گاه هاي انساني همواره درمعرض اسيب ناشي ازبلاياي طبيعي و سوانح ساخت قرار داشته اند لذا بشر همواره با اتخاذ شيوه هايي سعي دركاهش اثرات زيانبار اين گونه بلايا درمحيط زندگي خويش داشته است يكي ازراه كارهاي ابداعي استفاده از شيوه هاي پدافند غيرعامل براي كاهش اسيب پذيري سكونت گاه ها است از انجا كه سرزمين ايران از گذشته هاي دور درمسير حوادث تاريخي و درمعرض حمله ها و تهاجم هاي نظامي ملل مختلف و قبايل همسايه واقع شده بود استفاده ازويژگيهاي جغرافياي يطبيعي درجهت حفظ و امنيت مردم موردتوجه قرارگرفت اين مقاله درپي شناسايي مشخصه هاي اصلي معماري درسكونت گاه هاي انساني درايران باستان ازمنظر پدافند غيرعامل است به اين منظور با استفاده ازروش توصيفي و تحليلي به استخراج مشخصه هاي مهم ترين دژهاي ايران پرداخته شده است نتايج اين پژوهش مبين اين است كه ازنظر فرماندهان نظامي معماران و مهندسان ايران باستان اصل مكان يابي و بهره يگري ازعوارض جغرافيايي سرلوحه كار پدافند غيرعامل درهر سه دوره بوده است