استفادها ز روشهاي تحليلي و عددي براي تخمين نشست سطح زمين ناشي از حفاري مكانيزه قطعه شرقي - غربي تونل خط هفت متروي تهران

لزوم بررسي و تخمين ميزان نشست سطح زمين از مهمترين اصول طراحي تونلهاي كم عمق شهري مي باشد كه در صورت صحت مطالعات مي توان با اقدامات مقتضي مانع از بروز خ سارات برسازههاي سطحي و زيرسطحي شد دراين تحقيق پس از بررسي روش حفاري و عوامل تاثير گذار روش انتخاب شده بر ميزان نشست سطحي چهار مقطع از قطعه شرقي - غربي خط 7 متروي تهران به عنوان مقاطع با پتانسيل نشست سطحي بيشتر انتخاب و مورد مطالعه قرارگرفت. اين بخش از پروژه مترو در نهشته هاي آبرفتي جوان تهران قرار داشته و بيشتر شامل خاكهاي ريزدانه ابرفت D مي باشد مسئله نشست زمين لزوما به يك طراحي در فضاي سه بعدي نياز دارد لذا نرم افزار FLAC 3DFLAC براي مطالعه پتانسيل نشست سطح زمين در طول مسير تونل مورد مطالعه انتخاب و استفاده شد. همچنين روشهاي تحليلي ساگاستا، لوگاناتان و پولوس ورويت و بوكر، و روش تجربي و تصادفي پك نيز براي بررسي بيشتر بروز پديده نشست زمين در مقاطع مورد مطالعه به كارگرفته شد.