ساختار رقابتي: ساختار پايه ايجاد كننده رفتار موفق در پروژه ها

كاهش انحراف زمان و هزينه پروژه ها نسبت به برنامه آنها از اهداف اوليه و هميشگي مديران بوده است. با اين وجود، بر اساس ميانگين آمار گزارش شده از سوي معاونت برنامه ريزي ونظارت راهبردي رياست جمهوري، ميانگين وزني زمان اجراي طرح هاي ملي در ايران، بيش از يك دهه يعني حدود 33 سال است. اين در حالي است كه در كشور هاي صنعتي و توسعه يافته، ارقام متناظر زمان 2 برابر كوتاه تر از ارقام گزارش شده در ايران است / اجراي طرح هاي ملي حدود چهار سال يعني بيش از 5 . با اين وجود، نكته حائز اهميت، عدم كاهش قابل قبول آمار انحراف زمان و هزينه پروژه هاي هر كشور يا حتي هر صنعت، نسبت به سال هاي قبل خود است. اين مسأله، يك سؤال مهم را مطرح مي كند كه ساختار يا الگوي اساسي شكل دهنده به رفتار پروژه ها چيست و چگونه مي توان با شناخت اين ساختار، رفتار پروژه، موفقيت آن در دستيابي به اهداف و ميزان انحراف از زمان و هزينه آن را مديريت نمود. در اين مقاله، پس از بررسي انتقادات و ضعف هاي مدل هاي متعارف در مديريت پروژه ها، مدل مبناي توليد كننده رفتار پروژه ها معرفي شده است. سپس بر اساس ساختار اين مدل، دلايل ايجاد انحراف از اهداف و عدم بهبود نتايج زماني و هزينه اي حاصل از اجراي پروژه ها در طول زمان بررسي شده است