بهينهسازي مخازن سطوح آبگير منازل مسكوني در شهرها

سطوح روكش شده، پشت بام ساختمانها، سطوح خيابانها و امثال آنها در شهرها همانند مانعي در برابر نفوذ آب باران به داخل خاك و تغذيه سفره آب زيرزميني عمل ميكنند و سبب ميشوند كه بخش بيشتري از بارندگي به رواناب سطحي و سيلاب تبديل شوند. از طرف ديگر اكثر شهرهاي ايران براي تامين آب شرب و غيرشرب با مشكل رو به رو هستند. با جمعآوري آبهاي سطحي شهر نياز مصارف غيرشرب و آبياري تامين ميشود. از آنجايي كه سطح وسيعي از مساحت شهرها را پشت بام منازل مسكوني تشكيل ميدهد، حجم آب استحصالي از سطح پشت بام منازل قابل توجه است و ميتواند بخشي از نياز غير شرب ساكنين منازل مسكوني را تامين نمايد. در اين روش، سطح استحصال آب باران شامل مساحت پشت بام منازل مسكوني ميباشدكه به وسيله شيب پشت بام به طرف ناوداني يا چاهكهايي به سمت مخزن جمعآوري آب هدايت ميشوند ومقدار مازاد آب باران جمع شده از مخزن سرريز شده و به سمت شبكههاي فاضلاب انتقال مييابد. براي بهينهسازي ابعاد مخازن سطوح آبگير كه مهمترين اجزاء سطوح آبگير منازل ميباشد، ابتدا پارامترهاي هيدرولوژيكي منطقه مورد نظر را بررسي كرده و بر اساس آمار بارندگي يك دوره زماني مشخص و براي تامين درصدي از نياز غير شرب منازل، يك رابطه مشخص براي حجم مخزن تعريف ميشود و بهينهسازي حجم بر اساس ميزان وروديها و خروجيها به كمك برنامه كامپيوتري انجام ميگيرد. طراحي بهينه مخازن باعث كاهش حجم اشغال در منازل شده و به دنبال آن كاهش هزينههاي ساخت را دارد، بنحوي كه ساكنين بيشتري براي ساختن اين نوع مخازن در منازل تشويق ميشوند. بر اساس نتايج بدست آمده در اين تحقيق، در مناطقي كه بارندگي با توزيع زماني مناسب دارند، ميتوان به بيشترين درصد تامين نياز غير شرب ساكنين با ابعاد بهينه مخزن دست يافت بنحويكه ساخت آنها هم توجيه اقصادي داشته باشند