تاثير سلسله مراتب شبكه هاي شهري بر ايمني جريان عابر پياده

پياده روي طبيعي ترين و قديمي ترين شكل جابجايي انسان در محيط است لذا بايد ايمن ترين و راحت ترين مد جابجايي باشد. با اين وجود درشهرهاي امروزين ما كه به تمام معنا مسخر وسايل نقليه شده اند هويت پياده به عنوان يكي از مهمترين اركان سيستم حمل ونقل شهري مخدوش و پياده فاقد جايگاهي در خور و شايسته در نظام ترافيك شده است. ارتباط معابر پياده با راه هاي شبكه عمدتا بستگي به طبقه بندي عملكردي آن دارد. پياده ها به شبكه ي پيوسته اي نياز دارند كه مبدا را به مقصد بدون وقفه و بريدگي اتصال دهد، در چنين شرايطي عدم رعايت سلسله مراتب در شبكه ي شهري به شكل اتصال كوچه هاي فرعي با فواصل بسيار كم به يك شبكه ي شرياني سبب گسيختگي حركت پياده، كاهش ايمني و افزايش فشارهاي عصبي و رواني عابرين پياده خواهد شد. پيمودن مسيرهاي فاقد ايمني، راحتي و پيوستگي مناسب، موجب كاهش اقبال شهروندانبه سيستم پياده روي شده، افراد را به استفاده از مدهاي حمل و نقل موتوري تشويق خواهد كرد كه اين امر موجب افزايش حجم ترافيك در خيابانهاي شهري و مشكلات و ناهنجاري هاي ناشي از آن مي گردد. در نتيجه توجه به مناسب سازي معابر پياده شهري و پياده روها كاهش مشكلات ترافيكي، آرامش رواني شهروندان و صرفه جويي قابل توجهي در هزينه ها را در پي خواهد داشت. اين مقاله به بررسي مشكلات در سلسله مراتب شبكه هاي موجود شهري و تاثيرآن بر ايمني عابران پياده و ارائه ي راهكار مناسب براي حل مشكلات مي پردازد