رابطه بين نفوذپذيري در محل سنگهاي هوازده با عمق ( مطالعه موردي سد دريك)

نفوذپذيري در امتداد درزهها اغلب درمورد توده سنگهايي بكار ميرود كه نفوذپذيري در امتداد فاز تخلخل آنها ناچيز باشد. اين موضوع بصورت تنگاتنگ وابسته به خواص درزههاي موجود در توده سنگ اعم از بازشدگي دهانه ، طول ، فاصله آنها از يكديگر و نوع مصالح پركننده است. دستيابي به رابطهاي بين نفوذپذيري با ديگر ويژگيهاي توده سنگ نقش مهمي در بدست آوردن خواص مهندسي اين محيط ناپيوسته دارد. يكي از آزمايشهاي محلي متداول جهت اندازهگيري نفوذپذيري واقعي سنگها، آزمايش لوژان ميباشد. در پژوهش حاضر آزمايشهاي لوژان انجام شده در محل احداث سد دريك واقع در استان آذربايجان غربي مورد بررسي قرار گرفتند. سپس بر اساس تحليل دادههاي موجود، رابطهاي بين نفوذپذيري توده سنگ هوازده با عمق ارائه گرديد. نتايج بدست آمده باعث تقويت اين فرضيه ميگردند كه بر اساس خصوصيات زمينشناسي مهندسي سنگهاي محل سد ميتوان رابطه جديدي براي نفوذپذيري برحسب عمق بدست آورد