ارزيابي و تحليل چالش‌هاي محيط‌زيستي توسعه صنايع پتروشيمي‌در ايران از منظر برنامه‌ريزي محيط‌زيست

ايجاد كارخانجات پتروشيمي ‌به منظور تبديل بخشي از نفت و گاز به محصولاتي با ارزش افزوده بيشتر، از اهميت زيادي برخوردار است. هر چند احداث و راهبري اين پروژه‌ها با توجه به منابع عظيم نفت و گازكشور، جايگاه عمده‌اي در برنامه‌هاي توسعه صنعتي دارد، اما اين صنايع از اثرات و پيامدهاي ناسازگار زيست‌محيطي برخوردارند كه از جمله آنها مي‌توان به توليد انواع مواد شيميايي مانند آمونياك، اكسيدهاي‌گوگرد، اكسيدهاي‌ازت، دي‌اكسيدكربن، مونواكسيدكربن، هيدروكربن‌ها، كربنات‌ها، جيوه، اسيدسولفوريك، و‌‌...اشاره كرد كه به صورت فاضلاب‌هاي صنعتي سبب آلودگي آب‌هاي سطحي شده و به آبزيان و محل زندگي و تخم‌ريزي آنها آسيب مي‌رسانند. آلاينده‌هاي گازي نيز كه از برج تقطير خارج مي‌شوند سبب آلودگي هوا شده، زندگي موجودات ساكن در محل را در معرض تهديد قرار مي‌دهند. علاوه بر موارد ياد شده، زايدات جامد اينگونه صنايع، سبب از بين رفتن خاك محل دفن شده و آب‌هاي زيرزميني را در معرض آلودگي قرار مي‌دهد. اين مقاله نگاهي تحليلي بر وضعيت توسعه پتروشيمي ‌در ايران و چالش‌هاي آن از منظر برنامه‌ريزي محيط‌زيست خواهد داشت. مقياس مطالعه كلان و روش تحليل اين مقاله در تجزيه و تحليل داده‌ها روش قياسي مي‌باشد. نتايج مقاله به ضرورت تدوين برنامه مديريت جامع صنايع پتروشيمي ‌با توجه به تنوع و تعدد حلقه‌هاي زنجيره پايين دستي اين صنايع و اثر انفرادي و تجمعي آنها بر محيط زيست اشاره دارد.