بررسي روش هاي مديريت نانو مواد زائد در جهت حفاظت محيط زيست

نانو موادي كه طي مصرف در پزشكي، درمان، صنعت، محيط زيست توليدو دور ريز مي شوند نانو مواد زائد اطلاق مي شود. اين ذرات براساس ابعاد ساختاري،مرفولوژي،تركيب و يكنواختي و حالت تراكم طبفه بندي مي شوند. هدف اين مطالعه بررسي اثرات سوئ نانو زائدات و روشهاي كنترل آن مي باشد. اين مطلعه از طريق مرور تحقيقات محققين مربوطه انجام گرفته است. راه ورود اوليه زائدات نانو مواد به داخل بدن، ازطريق تنفس، تماس پوستي بوده و راه ورود ثانويه تزريق يا بلعيدن مي باشد. نانو ذرات اكسيد روي /دي اكسيد تيتانيوم باعث توليد راديكالهاي آزاد در سلولهاي پوست و آسيب به DNA مي شوند در نتيجه منجر به تومور و سرطان مي گردد. طبق گزارشات سازمان حفاظت محيط زيست آمريكا زائدات نانو ذرات دي اكسيد تيتانيوم اثرات سمي روي ژن و سيتوتوكسيك در سلولهاي ماهي دارد. فلورن ها(از خانواده نانو كربن) سبب مرگ سلولهاي كبد،پوست و مغز در محيط كشت آزمايشگاهي شده است. به طور كلي زائدات نانو ذرات در درون سلولها ممكن است تجمع يافته و منجر به تغييرات درون سلولي مثل تخريب انسجام ارگانهايا تغييرات ژني شوند. روش متداول ذخيره سازي در مورد نانو مواد زائد كافي نمي باشداز لحاظ اقتصادي جداسازي نانو ذرات دفع شده از فلزات گران قيمت بوده لذا شناسايي فناوري هاي جديد به منظور جداسازي آن ضروري مي باشد احتراق هم گزينه ديگري براي تصفيه زائدات نانو مواد غني از كربن دفع شده در حجم هاي زياد مي باشد. گونه هايي ازگياهان و قارچ ها هم وجود دارد كه سطح بالايي از فلزات سنگين در خود انباشته مي سازند. تجمع زيستي فلزات سنگين، راديو نكلوتيدها ، گزنوبيوتيك ها توسط گياهان،قارچها و ميكروارگانيسم ها روش آساني جهت برطرف سازي آلودگي هاي خاك، آب، هوا ميباشد