بررسي كاربرد سنجش از دور و سامانه هاي اطلاعات جغرافيايي در پايش تغييرات پوشش و كاربري اراضي (مطالعه موردي: منطقه فلاورجان استان اصفهان)

امروزه سنجش از دور به طور گسترده اي براي پايش تغييرات پوشش و كاربري اراضي و پويايي آنها مورد استفاده قرار مي گيرد. بكارگيري تصاوير ماهواره اي و پردازش رقومي آنها با الگوريتم هاي مناسب موجب مي شود ضمن به حداقل رساندن خطاي انساني، هزينه و زمان جزئيات پديده ها را شناسايي و تفكيك نمود. براي دستيابي به نتايج بهتر در شناسايي تغييرات رويداده اغلب سنجش از دور با سامانه هاي اطلاعات جغرافيايي تلفيق مي گردد. روش هاي مختلفي براي استخراج نقشه هاي پوشش اراضي وجود دارد كه در اين ميان تكنيك سنجش از دور به دليل ويژگي هاي خاص از اهميت بسياري برخوردار است. برنامه ريزي و مديريت صحيح اراضي، مستلزم در اختيار داشتن نقشه هاي دقيق و به روز مي باشد. تكنيك هاي مختلف سنجش از دور با توليد نقشه هاي پوشش و كاربري اراضي اطلاعات لازم را در اختيار برنامه ريزان قرار داده و آن ها را در تصميم گيري ياري مي رساند. هدف از اين مطالعه بررسي كاربرد تكنيك هاي سنجش از دور و سامانه هاي اطلاعات جغرافيايي در پايش تغييرات پوشش و كاربري اراضي در منطقه فلاورجان واقع در غرب استان اصفهان در فاصله سال هاي 1351 تا 1387 با استفاده از داده هاي رقومي سنجنده MSS و AWIFS مي باشد. ابتدا تصاوير با دقت كمتر از نيم پيكسل زمين مرجع شدند. سپس هر دو تصوير به روش شبكه عصبي مصنوعي طبقه بندي گرديد و در نهايت تغييرات رويداده به روش مقايسه پس از طبقه بندي بررسي شد. صحت كلي نقشه هاي حاصله از تصاوير MSS و AWIFS به ترتيب 8/87 و 5/86 درصد بدست آمد. نتايج نشان داد كه اين منطقه در بازه زماني مذكور دستخوش تغييرات زيادي از جمله توسعه شهري و روستايي، احداث اتوبان ذوب آهن، تبديل اراضي كشاورزي، كاهش اراضي باير و ... گرديده است كه در اين پژوهش با استفاده از تكنيك هاي سنجش از دوري به بررسي نوع و ميزان اين تغييرات و دلايل آنها پرداخته شده است