عوامل بازدارنده فعاليت بيوفيلتر در دراز مدت و راهكارهاي اقتصادي كاهش آنها

يكي از روش هاي حذف آلاينده هاي فرار آلي VOCs از گازها، استفاده از بيوفيلتر بوده كه معمولا داراي بازده قابل قبول و بالايي است كه با گذشت زمان كاهش مي يابد. بيوفيلتر براي انجام فعاليت در دراز مدت نيازمند حفظ شرايط پايا بوده كه اين امر كنترل مداوم عملكرد بيوفيلتر را طلب مي كند. توزيع نامناسب و تجمع اضافي بيومس در بيوفيلترها اغلب موجب مشكلات عملياتي مثل گرفتگي، كاناليزه شدن و افت هد بيش از حد در بستر شده و متعاقباً تضعيف عملكرد بيوفيلتر را به دنبال خواهد داشت. در اين تحقيق الگوهاي تجمع بيومس و مشخصات و مكانيسم هاي مختلف عملكرد بيوفيلترهاي گازي مورد استفاده در تصفيه گاز تولوئن بعنوان نمونه اي از آلاينده هاي فرار آلي مورد بررسي قرار گرفته و روش هايي براي كاهش اين تجمعات ارائه گرديده است كه اين روشها به سه دسته فيزيكي (شستشو معكوس backwashing ...)، شيميايي (افزودن محلول هاي شيميايي حاوي اكسيد كننده، ضد باكتري و تركيبات هيدروليزگر ...) و بيولوژيكي (شكارگري بيولوژيكي) تقسيم گرديد. بطور كلي، روش بيولوژيكي نسبت به روش هاي فيزيكي و شيميايي كه داراي هزينه بالا و بازده اي كم در دوره سازگاري مجدد هستند، مقرون به صرفه تر است و سازگاري بيشتر با محيط زيست دارد.