معرفي روشي جهت بررسي ميزان شدت آسيب هاي وارده به درختان سرپا در عمليات چوبكشي

در اين تحقيق به ارزيابي آسيب به درختان سرپاي باقي‌مانده بعد از اجراي عمليات چوبكشي پرداخته شد. اين تحقيق در پارسل 220 از بخش نم‌خانه حوزه خيرود كنار نوشهر انجام شد. به منظور ارزيابي ميزان آسيب از متغيرهاي مكان، اندازه، عمق زخم، عرض زخم و نسبت عرض زخم به محيط درخت در محل زخم استفاده شد. نتايج اين تحقيق نشان داد كه در پارسل 220 از نظر عمق آسيب در 55 درصد از زخم‌ها آسيب زياد (آسيب به كامبيوم)، از نظر مكان آسيب در 81 درصد از زخم‌ها آسيب زياد (آسيب در ارتفاع كمتر از 3/0 متري از بن درخت) و از نظر اندازه زخمها در 58 درصد از زخم‌ها آسيب زياد (مساحت زخم بيشتر از 200 سانتيمتر مربع) مي‌باشد، نتايج آزمون تجزيه واريانس مقادير نسبت‌هاي عرض زخم به محيط درخت در محل زخم نشان داد كه بين بخش‌هاي مختلف از مسيرهاي چوبكشي اختلاف معني‌داري در سطح اطمينان 99 درصد وجود ندارد (p=0.516).