اثر كنترل كننده فازي بر كاهش ميزان خسارت سازه ها

هدف از ارائه ي اين مقاله، بررسي اثر كنترل كننده فازي در كنترل خسارت ساختمان ها در مقابل زلزله مي باشد. در اينجا، كنترل كننده فازي به منظور تنظيم ضريب ميرايي ميراگرهاي لزج نيمه فعال مورد استفاده قرار گرفته است. توابع عضويت و پايگاه قوانين اين كنترل كننده با استفاده از الگوريتم ژنتيك به منظور كمينه كردن ميزان خسارت كلي سازه ها به دست آمده اند. همچنين از تركيب الگوريتم ژنتيك و كنترل كننده فازي به منظور كمينه كردن جابجايي بيشينه ساختمان ها استفاده شده است تا اثر كمينه كردن جابجايي بيشينه بر ميزان خسارت بررسي شود. اثر اين روش بر ساختمان هاي تمام مقياس سه و بيست طبقه غيرخطي محك با اعمال شتاب نگاشت هاي مختلف بررسي شده است. براي مقايسه، از يك كنترل كننده فعالLQG كه بر اساس كمينه كردن جابجايي طراحي شده، استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد كه تركيب الگوريتم ژنتيك و كنترل كننده فازي مقدار شاخص خسارت را براي زلزله هاي مختلف در ساختمان سه طبقه بيش از 40 درصد و در ساختمان بيست طبقه در حدود 60 درصد كاهش داده است كه در مقايسه با كنترل كننده فعالLQG عملكرد بسيار خوبي داشته است.